Leczenie bez prawidłowej diagnozy to marnotrawstwo pieniędzy i czasu pacjenta. Dane naukowe (w tym z Polski), pokazują, że nawet co trzeci pacjent kierowany na rehabilitację ma rozpoznanie wymagające korekty. To dowodzi istnienia systemowej luki w zdolnościach diagnostycznych. Nie możemy oczekiwać, że fizjoterapeuta, przygotowany do diagnostyki funkcjonalnej, postawi prawidłową diagnozę nozologiczną u pacjenta, który nie został wcześniej właściwie zdiagnozowany. Dlatego walczymy o wzmocnienie kompetencji diagnostycznych lekarzy rehabilitacji i zapewnienie im dostępu do nowoczesnych narzędzi, co w długofalowej perspektywie jest rozwiązaniem tańszym i skuteczniejszym. 

Kluczem do racjonalnego systemu jest zrozumienie i precyzyjne zaadresowanie rozbieżnych potrzeb różnych grup pacjentów. Innej formy wsparcia wymaga pacjent z odwracalnym deficytem funkcjonalnym, który po precyzyjnej diagnozie potrzebuje dostępu do wysokospecjalistycznych technologii i kompleksowej opieki w celu odzyskania sprawności. Innych rozwiązań poszukuje liczna grupa osób, w tym wielu seniorów czy pacjentów z dolegliwościami przeciążeniowymi, których potrzeby koncentrują się na profilaktyce, edukacji zdrowotnej, bezpiecznej aktywności fizycznej i wsparciu w codziennym funkcjonowaniu. Kierowanie wszystkich na tę samą, wysokokosztową ścieżkę terapeutyczną jest nie tylko nieefektywne ekonomicznie, ale przede wszystkim nie odpowiada na ich realne potrzeby. Dlatego postulujemy stworzenie komplementarnego systemu opieki, opartego na lokalnych centrach zdrowia i prewencji, które oferując dostęp do fizjoterapii, zajęć grupowych i edukacji, mogłyby taniej i skuteczniej zaspokoić potrzeby tej drugiej grupy. Taki podział gwarantuje, że każdy pacjent otrzyma opiekę skrojoną na miarę swoich potrzeb, a publiczne środki zostaną wykorzystane w sposób najbardziej racjonalny i efektywny.