Przed kilkoma dniami minęła pierwsza rocznica obecnego powołania mnie na stanowisko Konsultanta Krajowego w Rehabilitacji Medycznej. Nie była to kadencja nieprzerwana, gdyż z nieznanych mi powodów chwilowo wstrzymana, brakiem decyzji, na przełomie  lipca/sierpnia 2025r. Cóż, tak bywa. 

Minione dwanaście miesięcy pełnienia tej funkcji traktuję jako okres słuchania głosu środowiska, identyfikowania realnych problemów systemowych oraz budowania podstaw pod działania długofalowe. 

Jednocześnie proszę o zrozumienie mojej podstawowej niedoskonałości, którą musicie poznać: podstawą moich doświadczeń zawodowych jest ortopedia dziecięca. Rehabilitacja – także dziecięca, neurorozwojowa, pojawiła się dopiero w 2011 r. Od roku 2018 realizuję swoje zamierzenia rehabilitacyjne wraz z ortopedycznymi w Klinice Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej UMP oraz Centrum Rehabilitacji dla Dzieci przy ORSK w Poznaniu, które jest placówką działającą poza strukturami NFZ. w ramach tzw, programów europejskich. Stąd, tak długi okres wsłuchiwania się w potrzeby rehabilitacji, a nie przechodzenie bezpośrednio do działań. 

Te kilka słów kieruję do wszystkich lekarzy, członków Stowarzyszenia Lekarzy Rehabilitacji, a szczególnie do wszystkich młodych lekarzy: rezydentów, specjalistów u progu kariery, lekarzy innych dziedzin rozważających wybór rehabilitacji medycznej jako dalszej drogi zawodowej, ale również, mam nadzieję, iż za Waszym pośrednictwem wypowiedź ta może dotrzeć do studentów medycyny podejmujących decyzję o swojej przyszłości. To właśnie Wasze zaangażowanie i kompetencje zdecydują o zmianie postrzegania naszej specjalności w środowisku lekarskim, pielęgniarskim, fizjoterapeutycznym i wśród naszych pacjentów.  oczywiście.